به گزارش ایرنا ، بازیکنان تیم فوتبال امید ایران در ناگویا، کاری کردند کارستان. در بازی اول، امارات را شکست دادند، بازی دوم برابر چین به تساوی رسیدند و اوج هنرشان، شکست تحقیرآمیز مقابل کرهشمالی بود که منجر به حذف از این تورنمنت شد.
برای این بازیکنان و این کادرفنی، باید کلاه از سر برداشت و ساعتها کف زد. لیاقت و هنر میخواهد که تیمی بتواند ۴ گل از کرهشمالی دریافت کند؛ از حریفی که اغلب بازیکنانش باشگاه ندارند و در تارنماهای مختلف، کنار نامشان «NO TEAM» درج شده است.
کرهشمالی با امکاناتی اندک راهی بازیهای آسیایی ناگویا شد. همه میدانیم که در این کشور چه قوانینی حکمفرماست؛ حضور ورزشکاران در لیگهای خارجی، اغلب ممنوع است و البته در تمام تیمهای ملی از مربیان داخلی استفاده میشود. یادمان نمیرود تابستان ۲۰۱۰، وقتی یانگ تائه سه، مهاجم گلزن تیم ملی کرهشمالی قصدِ انتقال به بوندسلیگا و باشگاه بوخوم را داشت، چه سر و صدایی به راه افتاد و چه مخالفتهایی وجود داشت.
یانگ تائه سه البته متولد ژاپن بود، اما تصمیم گرفت برای تیم ملی کرهشمالی بازی کند. برای او، به دلیل شباهتهای ظاهری و فیزیکی، لقب «وین رونیِ» آسیا را در نظر گرفتند و در نهایت هم بعد از اشکهایی که در جام جهانی ۲۰۱۰ و هنگام پخش سرود ملی کرهشمالی ریخت، با انتقال او به بوندسلیگا موافقت شد.
حالا تیم زیر ۲۳ سالههای کرهشمالی، با این قوانین سخت و تجهیزاتی اندک، بدونِ در اختیار داشتن بازیکنانی میلیون دلاری، با یک مربی داخلی که از او هم رزومهای آنچنانی وجود ندارد، امیدهای ایران را تحقیر کرده و با نتیجه ۴ بر یک شکست داده است.
ارزش ترکیب اصلی تیم امید ایران مقابل کرهشمالی، بالغ بر ۹ میلیون یورو بود؛ یعنی ۱۱ بازیکنی که از ابتدا به زمین رفتند، به طور میانگین بیشتر از ۸۰۰ هزار یورو قیمت دارند. حدود قراردادهای آنها هم که مشخص است؛ از ۲۰ میلیارد بگیرید و به ۱۰۰ میلیارد و ۱۵۰ میلیارد برسید.
اینکه بازیکنانی میلیون دلاری، حتی زمانی که ۴ بر یک از کرهشمالی شکست خوردهاند، باز هم فشاری روی دروازه حریف نمیآورند، شایسته تقدیر است. باید برای آنها کاری کنیم، مثلاً مراسم استقبالی ترتیب بدهیم و با گل به سراغ آنها برویم؛ همانها که این حماسه را رقم زدند و نشان دادند طبل توخالی هستند.