به گزارش ایرنا ، تماشاخانه سیار کانون تهران در سال ۱۴۰۴ بیش از ۴۶ هزار مخاطب داشته؛ آماری که نشان میدهد بخشی از برنامههای فرهنگی کودک، از مراکز ثابت فاصله گرفته و به محل زندگی مخاطبان رسیده است.
مریم رحیمپور، مسوول تماشاخانه سیار کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان استان تهران، به خبرنگار ایرنا در دماوند میگوید: این مجموعه حدود دو سال و نیم است که فعالیت خود را آغاز کرده و مأموریت اصلی آن حضور در مناطق کمتر برخوردار و اجرای برنامه برای کودکان و نوجوانان این مناطق است.
به گفته او، در سال ۱۴۰۴ بیش از ۴۶ هزار نفر مخاطب برنامههای تماشاخانه بودهاند؛ آماری که البته بدون تفکیک محل اجرا، نوع مخاطب و تعداد افراد منحصربهفرد، به تنهایی نمیتواند میزان دسترسی کودکان مناطق کمتر برخوردار را نشان دهد، اما ابعاد فعالیت این مجموعه را مشخص میکند.
برای کودکی که امکان رفتن به یک مرکز فرهنگی یا تماشای تئاتر در سالن را ندارد، تفاوت میان «دسترسی داشتن» و «نداشتن» به فرهنگ گاهی به همین سادگی است؛ اینکه یک برنامه فرهنگی تا محله او بیاید یا نه از همین رو تماشاخانه سیار کانون با همین منطق شکل گرفته است؛ برنامهای که قرار نیست کودک را به سمت یک سالن ثابت بکشاند، بلکه استیج را سوار خودرو میکند و به مدرسه، بوستان، میدان و محله میبرد.
وقتی صحنه نمایش خودش راه میافتد
تماشاخانه سیار در ادامه تجربه تریلیهای سیار کانون شکل گرفته، اما در مقیاسی کوچکتر و متناسب با فضاهای شهری. تریلیهای بزرگ برای بسیاری از فضاهای شهری و میادین امکان جابهجایی و استقرار آسان ندارند؛ در مقابل، خودرو کوچکتر و استیج سیار این مجموعه میتواند خود را به محیطهایی برساند که اجرای برنامه در آنها سادهتر است.
مدارس نیز میتوانند درخواست اجرای برنامه بدهند و در کنار آنها، شهرداریها و سازمان بهزیستی نیز برای برگزاری اجراها همکاری داشتهاند و برنامهها فقط به نمایش محدود نیست و عروسک، مسابقه و موسیقی نیز در آنها به کار گرفته میشود تا ارتباط با مخاطب کودک مستقیمتر باشد.
همین ارتباط مستقیم، از نگاه رحیمپور یکی از مهمترین ویژگیهای کار است؛ او که ۲۹ سال سابقه فعالیت در کانون دارد، معتقد است عروسک و استیج سیار میتواند زمان برقراری ارتباط میان مربی و کودک را کوتاهتر کند؛ ابزاری که پیام را نه در قالب یک کلاس رسمی، بلکه در جریان یک تجربه جمعی و سرگرمکننده به مخاطب منتقل میکند.
فعالیتها امسال نیز ادامه داشته است و به گفته رحیمپور، با وجود شرایط خاص ماههای گذشته، تاکنون بیش از ۲ هزار و خردهای نفر مخاطب داشته و حدود ۱۵ تا ۱۶ اجرا برگزار شده که تابستان، به دلیل تعطیلی مدارس، حضور تماشاخانه بیشتر به میدانها و معابر کشیده شده و با آغاز فصل مدارس، امکان تمرکز دوباره بر محیطهای آموزشی فراهم میشود.
اما حرکت یک تماشاخانه سیار فقط به روشن شدن چراغهای استیج ختم نمیشود و هماهنگی با دستگاهها، دریافت مجوز، آمادهسازی محل و گاهی جابهجایی تجهیزات پس از تغییر محل اجرا، بخشی از دشواریهای این کار است به طوری که حتی مسئلهای ساده مانند فراهم کردن صندلی در بوستان یا زیرانداز در مدرسه، میتواند بر کیفیت یک اجرای یکساعته اثر بگذارد.
تماشاخانه سیار در نهایت یک سؤال ساده اما مهم را پیش روی سیاست فرهنگی میگذارد: اگر قرار است کودک مخاطب برنامه فرهنگی باشد، آیا همیشه باید خودش را به برنامه برساند؟ تجربه این مجموعه پاسخی عملی به این پرسش داده است؛ گاهی برای رسیدن فرهنگ به کودک، کافی است صحنه نمایش خودش راه بیفتد.