به گزارش ایرنا ، شامگاه بیست‌ودوم اسفندماه، زمانی که ساکنان روستای خیزاب در ۳۵ کیلومتری خمین، خود را برای وداع با زمستان آماده می‌کردند، آسمان این روستای کوچک، میزبان پرتابه‌های ددمنشانه دشمن صهیونیستی - آمریکایی شد.

یک خانه روستایی در این حمله هدف قرار گرفت؛ خانه‌ای که در آن هفت نفر از اعضای خانواده رحمت الله فضلی که همسر، فرزندان و نوه‌هایش در آن شب غم انگیز مهمان خانه‌اش بودند به شهادت رسیدند.

در این حادثه تلخ مجید فضلی، لیلا محمدی، سلیل رضایی، فاطمه فضلی، عصمت فضلی، مه‌یاس حسینی و سارینا فضلی به فیض شهادت رسیدند.

پرونده‌ای که دشمن به روی پدربزرگ این خانواده گشود، با هیچ منطق و استدلالی قابل توجیه نیست. زن و کودک و پیر و جوان، در خانه‌ای که باید امن‌ترین جای دنیا برایشان می‌بود، هدف قرار گرفتند.

آقای فضلی از آن شامگاه جمعه بارانی می‌گوید، از همسرش که گویی شهادت به او الهام شده بود و افسوس می‌خورد که میزبان خوبی برای مهمانانش نبود.

اما از میان شهدای خیزاب، اسامی بانوان و دختران بیش از همه دل را می‌فشارد؛ مه‌یاس سادات حسینی دانش آموز دوره ابتدایی و امسال جای او در کلاس درس و بین همکلاسی‌هایش خالی است.

و لیلا محمدی، تکنیسین اتاق عمل بیمارستان خمین که داغ رفتنش هرگز برای مادر فراموش نخواهد شد.

لبخندها در خیزاب خاکستری شده‌اند. نه از جنس خاکی که بر دامان این روستا نشسته، بلکه از جنس اندوهی که بر دل مردم این دیار سنگینی می‌کند. اما در میان این خاکستری‌ها، یک رنگ دیگر هم به چشم می‌خورد؛ رنگ سرخ شهادت که به گفته مردمان این دیار، مسیر روشن‌تری را پیش پای نسل‌های بعدی می‌گذارد.