به گزارش روز دوشنبه ایرنا از روزنامه گاردین، ترامپ طی دو دولت خود با استفاده از الفاظ رکیک، هنجارهای مربوط به زبان قابل قبول در مناصب دولتی را تعییر داده و در این خصوص پیشگام بوده است.
او که در دوره نخست ریاست جمهوری به دلیل استفاده از واژههای تحقیرآمیز و خشن مورد انتقادهای گسترده قرار گرفته بود از جمله زمانی که از پذیرش مهاجران از «کشورهای چاه توالت» شکایت داشت، اکنون به دلیل تداوم این ادبیات در کانون توجه قرار گرفته است.
به نوشته این روزنامه، ترامپ به دلیل استفاده از الفاظ رکیک، جریانی را عادی سازی کرده که پیش از این هرگز در ملاء عام از زبان یک رئیسجمهور شنیده نشده است.
تحلیلگر گاردین سپس به فحاشیهای ترامپ در ژوئن ۲۰۲۵ (اوایل تیر ۱۴۰۴) حین حملات رژیم صهیونیستی به ایران اشاره کرده است؛ زمان که ترامپ در محوطه کاخ سفید با استفاده از الفاظ رکیک به خبرنگاران به این حملات واکنش نشان داد.
نویسنده با تاکید بر اینکه بیشک چنین ادبیاتی لغزش زبانی نیست و او چند ماه بعد در اکتبر همان سال (مهر ۱۴۰۴) در مورد نیکلاس مادورو رئیسجمهوری ونزوئلا بار دیگر به فحاشی در ملاء عام روی آورد.
عضو تحریریه گاردین، به پستهای ترامپ در «تروث سوشال»، رسانه شخص وی نیز اشاره کرده است؛ اینکه چطور وی از این پلتفرم برای ناسزاگوییهای به مراتب رکیکتر استفاده میکند. از جمله الفاظ نامناسبی که او در ماه آوریل (فروردین) برای بازگشایی تنگه هرمز پس از حملات آمریکا به ایران بکار برد.
مایکل آدامز استاد ادبیان زبان انگلیسی در دانشگاه «ایندیانا بلومینگتون» و نویسنده کتاب «در ستایش ناسزاگویی» گفت: «ترامپ حس زیادی نسبت به ادب و نزاکت ندارد.»
این کارشناس با بیان اینکه فحاشی جنبههای گوناگونی دارد، تشریح کرد: «بخشی از این بینزاکتی به شخصیت وی مربوط میشود و بخش دیگر به خاطر باور به غیرقابل پیشبینی بودن رئیس جمهور و جنبه دیگر ناشی از این احساس کلی است که او اهمیتی به این موضوع نمیدهد.»
جایگاه ادب در سیاست آمریکا
در ادامه این مطلب آمده است: ترامپ تنها رئیس جمهوری ایالات متحده نیست که علاقه به فحاشی دارد. لیندون جانسون و ریچارد نیکسون هر دو به خاطر استفاده بی قید و شرط از ادبیات عامیانه و رکیک شهرت دارند. این امر پس از انتشار نوارهای ضبط شده از مکالمه این دو رئیس جمهور مشخص شد.
به عنوان مثال استفاده گسترده نیکسون از الفاظ رکیک در جریان «رسوایی واترگیت» زمانی که کاخ سفید متن مکالمات ضبط شده او را با سانسورهای فراوان منتشر کرد، مشخص شد.
جوزف فیلیپس استاد سیاست آمریکایی با اشاره به اینکه ترامپ ابایی از انتشار ناسزاگوییهایش ندارد، این وضعیت را ناشی از «جستجوی اصالت» در دورانی میداند که جایگاه سیاستمداران در افکار عمومی تضعیف شده است.
به عقیده این استاد دانشگاه، «انگیزه سیاستمداران برای استفاده از ناسزا به دلیل تغییر نگاه مردم به این حرفه است. به عبارتی سطح اعتماد سیاسی آمریکاییها بسیار کاهش یافته و همین نگاه مردم را به سیاستمداران تغییر داده است.
فیلیپس تشریح می کند: «سیاستمداران انگیزه دارند که با انجام کاری بسیار کمهزینه از جمله فحاشی به این تغییر نگاه واکنش نشان دهند.»
رواج زبان سخیف در دولت دوم ترامپ
تحلیلگر گاردین همچنین به ادبیات جی دی ونس معاون رئیس جمهوری ایالات متحده نگاهی انداخته است؛ اینکه او چگونه با استفاده از یک کلمه رکیک که معمولا در سخنرانیها و رسانههای اجتماعی از آن به راحتی استفاده میکند، مخالفان و منتقدان سیاسی خود را به واکنش وامیدارد.
به عنوان مثال سخنان سال گذشته ونس در روز شکرگزاری در یک پایگاه نظامی در کنتاکی مورد انتقادات گسترده قرار گرفت.
پیت هگست وزیر جنگ آمریکا نیز که از واژههای سخیف برای تمسخر رویههای «ووک» در ارتش ایالات متحده استفاده میکند، سال گذشته در جریان سخنرانی در جمع فرماندهان به راحتی ناسزاگویی کرد.
گاردین با تاکید بر اینکه دموکراتها هم به استفاده از الفاظ رکیک روی آوردهاند، این امر را یک «شگرد خطابی» توصیف میکند.
بنابر استدلال فیلیپس، «انگیزه یک سیاستمدار کسب جایگاه اعتبار و احترام میان مردم نیست، بلکه مساله فقط انتخاب شدن است.»
آدامز نیز تاکید می کند که سیاستمداران با فحاشی به دنبال کسب نوعی «اعتبار پنهان» هستند.
او معتقد است: «فحاشی نوعی اعتبار پنهان دارد که با تصویر شخص ناسزاگو مرتبط است؛ نوعی نگرش بیپروا که مردم را جذب میکند.»
بنجامین برگن استاد علوم شناختی در دانشگاه کالیفرنیا و نویسنده کتاب «فحاشی درباره زبان، مغز و خود ما چه چیزی را آشکار میکند؟» اظهار داشت: «فضای دو قطبی حاکم بر جامعه سبب میشود الفاظی که زمانی استفاده از آنها در ملاءعام غیرممکن به نظر میرسید، حالا به هنجار در سخنرانیهای زمان تحلیف رئیسجمهوری تبدیل شود.»
وی در عین حال تاکید کرد که این وضعیت در نهایت تغییر جهت میدهد و موج کنونی استفاده از الفاظ رکیک فروکش میکند.