به گزارش ایرنا ، او امروز همچنان در سن ۶۴ سالگی روی تاتامی حاضر میشود، نه فقط برای قهرمانی، بلکه برای انتقال درس جوانمردی، احترام و مسئولیتپذیری به نسل جوان.
برای این پیشکسوت کاراته فارس، ماندگاری تنها به شمار مدالها و عناوین قهرمانی محدود نمیشود، باشگاهی که پس از دههها همچنان فعال است، شاگردانی که خود مربی شدهاند و خانوادههایی که فرزندان و نوههایشان را به کلاس او میآورند، بخشی از حاصل سالها فعالیتش است.
کریمیزاده که متولد ۱۳۴۰ در محله گود خزینه شیراز است، در مصاحبه تفصیلی با خبرنگار ایرنا داستان زندگی ورزشی خود را که با افتخارات بینالمللی زیادی همراه است، اینگونه شرح داد: خرداد سال ۱۳۵۳ زیر نظر استاد شهابالدین فلکی در حالی که ۱۳ سال داشتم آغاز کردم و نزدیک به ۴۸ سال سابقه مربیگری دارم و حدود ۱۲ مدال کشوری، ۹ مدال آسیایی و هفت مدال جهانی را در کارنامه دارم و آخرین مدال طلای جهانی هم حدود چهار سال پیش در مسابقات رومانی کسب کردم.
ورود کریمیزاده به کاراته از خاطرهای تلخ در تشک کشتی آغاز شد، اتفاقی که پس از گذشت چند دهه همچنان در ذهنش باقی مانده است.
او میگوید: در نوجوانی کشتی را نزد کرامت زرنگ، کشتیگیر ملیپوش و شیرازی دهه ۵۰ تجربه کردم و در فینال مسابقات کشتی قهرمانی کشور در دیدار پایانی با حریفی از ارومیه، نحوه داوری بهگونهای بود که نتیجه به سود رقیب رقم خورد.
وی بیان کرد: پدرم که برای تشویق به سالن آمده بود، از این وضعیت ناراحت شد و با ورود به تشک اعتراض کرد و پیام او این بود که فرزندش را برای آموختن جوانمردی به ورزش فرستاده است، نه برای آنکه اخلاق را فدای نتیجه کند.
این اتفاق نگاه کریمیزاده نوجوان را به ورزش تحت تاثیر قرار داد و همزمان، محبوبیت فیلمهای «بروس لی»، رزمیکار افسانهای هنرهای رزمی، در میان جوانان، علاقه او به کاراته را بیشتر کرد و تصمیم گرفت مسیر ورزشیاش را تغییر دهد.
کریمیزاده ادامه داد: کلاسهای کاراته در شیراز محدود بود و برخی در مراکز نظامی برگزار میشد. ابتدا به کلاسی در مرکز پیاده رفتم، اما تمرین در کنار بزرگسالان و برخوردهای سنگین، مدتی مرا از ادامه کار منصرف کرد. عاقبت با شنیدن نام استاد شهابالدین فلکی، مسیر تازهای پیش رویم قرار گرفت.
کریمیزاده از فلکی بهعنوان مربی تحصیلکرده، مودب و برخوردار از شخصیت حرفهای یاد میکند که در کنار آموزش فنون کاراته، برای تربیت اخلاقی شاگردانش اهمیت ویژهای قائل بود.
در سال ۱۳۵۳، رفتوآمد از محل زندگی او به کلاس فلکی در صنایع الکترونیک شیراز آسان نبود و گاهی مجبور میشد چند بار وسیله نقلیه عوض کند، اما دشواری مسیر مانع ادامه تمرینهایش نشد.
به باور این پیشکسوت، شاگردان فلکی تنها فنون مبارزه را نمیآموختند؛ احترام به بزرگتر، حریف و جامعه نیز بخشی از آموزش بود؛ بسیاری از آنان بعدها مربی شدند، باشگاه راهاندازی کردند و در نقاط مختلف فارس و خارج از کشور به فعالیت پرداختند.
یکی از خاطرات ماندگار کریمیزاده به مسابقات پیشکسوتان در ترکیه، حدود ۱۰ سال پیش، بازمیگردد، رقابتهایی که به گفته وی، نمایندگان ۹۶ کشور در آن حضور داشتند.
او به همراه چند همتیمی خود در بخش کاتای تیمی شرکت کرد و تیم پیشکسوتان فارس به مقام نخست رسید.
کریمیزاده با یادآوری آن رقابتها میگوید: وقتی پرچم ایران بالا رفت، احساس غرور میکردیم. برای من بسیار ارزشمند بود که تیمی از پیشکسوتان فارس توانسته بود در چنین رقابتهایی به مقام نخست برسد.
برای او، این موفقیت تنها به کسب مدال محدود نبود، ورزشکارانی که سالها از عمر خود را صرف این رشته کرده بودند، بار دیگر تواناییشان را در عرصه بینالمللی نشان دادند.
مدال طلای مسابقات جهانی پیشکسوتان در رومانی نیز از دیگر افتخارات اوست؛ حضوری که نشان میدهد فعالیت ورزشی با پایان دوران جوانی متوقف نمیشود.
کریمیزاده تصریح کرد: کلاس تمرین کاراته پیشکسوتان فارس در باشگاه کوثر شیراز برگزار میشود که نزدیک به نیم قرن سابقه دارد؛ در این کلاس، پیشکسوتانی تمرین میکنند که دههها پیش کاراته را نزد او آغاز کردهاند و اکنون برخی از آنان فرزندانشان را نیز به همان باشگاه آوردهاند و در مواردی، نسل سوم خانواده هم در این محیط آموزش میبیند.
این پیوند برای کریمیزاده نشانه اعتماد خانوادهها به مربی و شیوه تربیتی اوست؛ برخی پیشکسوتان با وجود مشکلات جسمانی ناشی از افزایش سن همچنان تمرین میکنند، البته فعالیت آنان متناسب با توانایی جسمانی و شرایط سنیشان است.
او معتقد است حضور این افراد در سالن، برای نوجوانان پیامی روشن دارد؛ ورزش به دوران جوانی و کسب مدال محدود نیست و میتواند در تمام سالهای عمر بخشی از سبک زندگی باقی بماند.
برای این مربی باسابقه، نقش تربیتی کاراته از مدال و قهرمانی مهمتر است؛ او معتقد است این رشته، افزون بر آموزش فنون مبارزه، میتواند نظم، خویشتنداری، احترام و مسئولیتپذیری را تقویت کند.
از نگاه کریمیزاده، ورزشکار حتی در اوج رقابت باید حرمت حریف را نگه دارد و حریف دشمن نیست، بلکه فرصتی برای سنجش تواناییها و افزایش مهارت فراهم میکند، بنابراین آسیبدیدگی یا شکست نباید به دشمنی و بیاحترامی منجر شود.
او همچنین بر نقش ورزش در افزایش اعتمادبهنفس جوانان تاکید دارد و میگوید تمرین نظم، پشتکار و تصمیمگیری در باشگاه میتواند به نوجوانان کمک کند در موقعیتهای دشوار زندگی نیز انتخاب آگاهانهتری داشته باشند.
کریمیزاده تاکید میکند: ورزش باید به جوان یاد بدهد که در کنار قوی بودن، متواضع باشد و دیگران در کنار او احساس آرامش کنند و هدف فقط پیروزی در مبارزه نیست بلکه باید انسانهایی تربیت کنیم که در زندگی هم موفق و مسئولیتپذیر باشند.
کریمیزاده معتقد است کاراته فارس حدود ۲ دهه پیش جایگاه بالایی در کشور داشت، اما برخی تصمیمهای مدیریتی و کمتوجهی به تجربه مربیان، به بدنه فنی و روند قهرمانپروری آسیب زد.
به گفته او، غلبه روابط شخصی بر شایستگیهای تخصصی و انتخاب افرادی بدون شناخت کافی از ساختار فنی رشته، میتواند مربیان سازنده را دلسرد کند؛ اتفاقی که در نهایت به کاهش انگیزه ورزشکاران و از دست رفتن بخشی از ظرفیت قهرمانی میانجامد.
با این حال، او از بهبود نسبی شرایط در سه تا چهار سال اخیر سخن میگوید و امیدوار است این روند به بازگشت کاراته فارس به جایگاه گذشته کمک کند.
این پیشکسوت تاکید دارد انتخاب مدیران آشنا با کاراته و برخوردار از تجربه عملی، زمینه استفاده بهتر از توان مربیان و شناسایی استعدادهای جوان را فراهم میکند.
به باور او، فارس با داشتن مربیان باسابقه و ورزشکاران مستعد میتواند سهم بیشتری در تیمهای ملی داشته باشد؛ به شرط آنکه مسیر پرورش استعدادها استمرار یابد.
کریمیزاده محدود بودن حمایتهای مالی و اجرایی را یکی از مشکلات مهم کاراته فارس میداند.
به گفته او، بخش قابل توجهی از هزینههای باشگاهها، تمرینها و اعزام ورزشکاران به مسابقات را مربیان، خانوادهها و خود ورزشکاران تامین میکنند.
بسیاری از ورزشکاران با هزینه شخصی در رقابتهای داخلی و خارجی شرکت میکنند و حتی پس از کسب مدال نیز همیشه از حمایت متناسب با تلاش خود برخوردار نمیشوند.
او معتقد است پشتیبانی از قهرمانان نباید به وعدههای پس از کسب مدال محدود شود؛ تامین هزینههای آمادهسازی، برنامهریزی برای اعزامها و حمایت از مربیان باید بخشی از روند مستمر توسعه ورزش باشد.
کریمیزاده با اشاره به پیشنهادهای همکاری و مربیگری که گاهی از سوی مجموعههای ورزشی کشورهای دیگر به ورزشکاران ایرانی ارائه میشود، این موضوع را نشانه ظرفیت فنی آنان میداند و میپرسد چرا امکان بهرهگیری از توانایی همین افراد در داخل کشور به اندازه کافی فراهم نیست.
او خواستار توجه بیشتر دستگاههای مسئول به رشتههایی است که ظرفیت قهرمانپروری و تربیت نسل جوان دارند و تاکید میکند مربیان سازنده و خانوادههایی که هزینه ورزش فرزندانشان را میپردازند نیز باید در چرخه حمایت قرار گیرند.
کریمیزاده در ارزیابی مدیریت فعلی هیات کاراته فارس، از برخی اقدامات برای توجه به پیشکسوتان ابراز رضایت میکند.
به گفته او، نیکبختی رئیس فعلی هیات، در حدود ۲ سال فعالیت خود در برخی برنامهها از پیشکسوتان دعوت کرده و زمینه مشارکت آنان در مراسم و مسابقات را فراهم آورده است.
او همچنین به پیگیریهایی برای اختصاص امکاناتی مانند استخر و استفاده از پیشکسوتان در اهدای مدال مسابقات اشاره میکند.
با این حال، کریمیزاده معتقد است این ارتباط نباید به مناسبتها محدود بماند؛ پیشکسوتان علاوه بر تجربه فنی، شناخت ارزشمندی از مربیان، استعدادها و فراز و فرودهای کاراته فارس دارند و میتوانند در تصمیمگیریهای فنی، استعدادیابی و انتقال تجربه به مربیان جوان نقش داشته باشند.
روایت محسن کریمیزاده، از خاطرهای تلخ در کشتی آغاز شد و با بیش از پنج دهه آموزش، رقابت، مدالآوری و پرورش شاگردان ادامه یافت.
او امروز همچنان در کلاس تمرین میکند و از دیدن شاگردانی لذت میبرد که خود مربی شدهاند و فرزندانشان را به همان سالن آوردهاند.
برای او، اهتزاز پرچم ایران در رقابتهای جهانی و کسب مدال طلا خاطرههایی فراموشنشدنی هستند، اما استمرار کلاس قدیمی و فعال ماندن پیشکسوتان نیز ارزشی همسنگ دارد.
تجربه این مربی نشان میدهد توسعه ورزش تنها با شمار مدالها سنجیده نمیشود.
حفظ مربیان باتجربه، انتخاب مدیران متخصص، حمایت پایدار از باشگاهها و فراهم کردن امکان فعالیت برای نسلهای مختلف، در تداوم موفقیت نقش دارند.
کاراته فارس از سرمایه انسانی و سابقه قهرمانی برخوردار است، چالش پیش رو، تبدیل این ظرفیت به موفقیتی پایدار و فراهم کردن شرایطی است که استعدادهای جوان برای ادامه مسیر ناچار به جستوجوی فرصت در خارج از استان یا کشور نباشند.
در نگاه کریمیزاده، هدف نهایی کاراته تنها تربیت قهرمانانی نیست که روی سکوی مسابقات بایستند؛ مهمتر آن است که این قهرمانان در زندگی نیز منش پهلوانی داشته باشند.
شاید به همین دلیل است که پس از این همه سال، کلاس او همچنان برقرار است و نسلهای تازه در کنار پیشکسوتان روی تاتامی میایستند، جایی که تمرین با احترام آغاز میشود و با احترام پایان مییابد.