به گزارش ایرنا ، کمبود جایگاههای سیانجی در منطقه سیستان، با وجود مسافتهای طولانی میان شهرها و وابستگی شمار زیادی از خودروهای عمومی و مسافربر به این سوخت، به تشکیل صفهای چندساعته و افزایش هزینه رفتوآمد مردم منجر شده است؛ مشکلی که به گفته نماینده مردم سیستان در مجلس، با وجود فراهم بودن امکان صدور مجوز برای احداث جایگاههای جدید، همچنان به دلیل کمبود سرمایهگذار و مشارکت ناکافی بخشهای محلی پابرجاست.
منطقه سیستان در شمال سیستان و بلوچستان شامل پنج شهرستان زابل، زهک، هامون، هیرمند و نیمروز بوده، تنها یک جایگاه سیانجی که به تازگی در شهر زابل افتتاح شده در این منطقه فعال است؛ از این رو شهروندان و رانندگان برای سوختگیری به تنها جایگاه موجود مراجعه میکنند. البته یک جایگاه سی ان جی نیز در شهرستان هامون وجود دارد که به گفته ساکنان فعالیت آن همیشگی نیست.
در ماههای اخیر نیز موضوع صفهای طولانی جایگاه سیانجی زابل مورد توجه مسئولان قرار گرفته و احداث جایگاههای جدید بهعنوان یکی از راهکارهای کاهش زمان انتظار و تسهیل دسترسی مردم به سوخت مطرح شده است.
در همین رابطه، خبرنگار ایرنا برای پیگیری این موضوع به میان شهروندان منطقه سیستان رفته تا نظرات آنها را جویا شود.
هادی شهرکی از شهرستان هامون در گفتوگو با خبرنگار ایرنا اظهار کرد: با توجه به فاصله زیاد شهرها و روستاهای منطقه سیستان از یکدیگر، تأمین سوخت برای مردم اهمیت زیادی دارد و نبود جایگاه کافی سیانجی باعث شده شهروندان برای سوختگیری مجبور به طی مسافتهای طولانی تا شهر زابل شوند.
وی افزود: بسیاری از خودروهای شخصی و بهویژه خودروهای فعال در حملونقل عمومی و مسافرکشی از سوخت سیانجی استفاده میکنند، اما در عمل جایگاه کافی برای پاسخگویی به نیاز مردم وجود ندارد و رانندگان برای سوختگیری ناچارند به زابل مراجعه کنند.
این شهروند ادامه داد: وقتی یک راننده برای چند ساعت در مسیر رفتوبرگشت و صف جایگاه معطل میشود، بخشی از زمان کاری خود را از دست میدهد و این موضوع در نهایت بر هزینههای زندگی مردم و کرایه حملونقل نیز اثر میگذارد.
رضا سرگزی یکی دیگر از شهروندان سیستانی نیز گفت: صفهای طولانی جایگاه سیانجی در زابل به یک مشکل جدی برای رانندگان تبدیل شده و گاهی زمان زیادی از روز یک راننده صرف انتظار برای سوختگیری میشود.
وی بیان کرد: خودروهایی که در صف جایگاه زابل حضور دارند تنها متعلق به این شهر نیستند و از شهرستانهای مختلف منطقه سیستان برای سوختگیری به زابل میآیند؛ همین موضوع موجب افزایش فشار بر ظرفیت موجود شده است.
این شهروند سیستانی افزود: اگر در شهرهایی مانند زهک، هامون، هیرمند و نیمروز جایگاههای سیانجی ایجاد شود، هم از حجم مراجعه خودروها به زابل کاسته میشود و هم مردم مجبور نیستند برای تأمین سوخت مسافت زیادی را طی کنند.
حسین پودینه ، یکی از رانندگان مسیر زابل به ادیمی، نیز در گفتوگو با خبرنگار ایرنا اظهار کرد: برای رانندگانی که روزانه در مسیرهای بینشهری تردد دارند، سیانجی اهمیت زیادی دارد و هزینه سوخت یکی از مسائل اصلی آنهاست، اما صفهای طولانی باعث شده سوختگیری به یکی از مشکلات روزمره رانندگان تبدیل شود.
وی افزود: گاهی راننده بیش از ۲ ساعت در صف جایگاه منتظر میماند و این یعنی بخش قابل توجهی از زمان کاری خود را از دست میدهد؛ وقتی این وضعیت هر روز تکرار شود، طبیعی است که بر درآمد راننده و هزینه تمامشده جابهجایی مسافران تأثیر بگذارد.
پودینه گفت: انتظار ما این است که مسئولان محلی و شهرداریها موضوع ایجاد جایگاه سیانجی را جدیتر دنبال کنند و اگر مانع اصلی، نبود سرمایهگذار است، برای جذب سرمایهگذار و رفع موانع موجود چارهاندیشی شود.
وی ادامه داد: ایجاد جایگاه در شهرهای مختلف سیستان میتواند علاوه بر کاهش صفهای زابل، دسترسی مردم مناطق دورتر به سوخت را آسانتر کند و از تحمیل هزینه و زمان اضافی به رانندگان و مسافران جلوگیری شود.
نماینده مردم شهرستانهای زابل، زهک، هامون، نیمروز و هیرمند در مجلس شورای اسلامی و نایبرئیس کمیسیون انرژی مجلس، در گفتوگو با ایرنا اظهار کرد: طی ۲ سال گذشته و در پیگیریهای انجامشده در کمیسیون انرژی، مجوزهای لازم برای ایجاد جایگاههای سیانجی در منطقه سیستان از وزارت نفت گرفته شده و از این نظر محدودیتی برای توسعه جایگاهها وجود ندارد.
فرهاد شهرکی افزود: احداث جایگاه سیانجی نیازمند ورود بخش خصوصی یا نهادهای حقیقی و حقوقی است و دولت و وزارت نفت بهطور مستقیم وارد سرمایهگذاری و احداث جایگاهها نمیشوند.
وی ادامه داد: در این مدت با سرمایهگذاران و بخشهای مختلف از جمله شهرداریها برای ورود به این حوزه صحبت شده است، اما اینکه چرا در برخی شهرستانها هنوز جایگاه ایجاد نشده، بیشتر به اولویتبندی منابع مالی و مسائل اقتصادی سرمایهگذاری در این بخش بازمیگردد.
نماینده مردم منطقه سیستان در مجلس شورای اسلامی گفت: نمیتوان گفت احداث جایگاه سیانجی جزو وظایف شهرداریهاست که در صورت اجرا نکردن آن، موضوع ترک فعل مطرح شود؛ اما با توجه به مشکلات موجود و مطالبه مردم، انتظار میرود شهرداریها و شوراهای شهر برای ورود به این حوزه و رفع بخشی از مشکلات سوخت و حملونقل مردم اهتمام بیشتری داشته باشند.
وی بیان کرد: یکی از نکات مهم این است که تجهیزات و نصب جایگاه سیانجی از سوی وزارت نفت بهصورت رایگان تأمین میشود و متقاضی باید زمین مناسب با موقعیت مکانی مطلوب در اختیار داشته باشد و هزینه احداث ابنیه و ساختمان جایگاه را تأمین کند.
شهرکی تأکید کرد: از نظر تعداد جایگاه نیز محدودیتی وجود ندارد و هر تعداد متقاضی که در پنج شهرستان منطقه سیستان شرایط لازم را داشته باشد، امکان پیگیری مجوز برای آنها از وزارت نفت وجود دارد.
وی با اشاره به یکی از موانع ورود سرمایهگذاران به این حوزه گفت: یکی از دلایلی که موجب شده استقبال از احداث جایگاههای سیانجی کمتر باشد، پایینتر بودن حاشیه سود آن در مقایسه با جایگاههای بنزین و گازوئیل است و به همین دلیل معمولاً تقاضا برای احداث جایگاههای سوخت مایع بیشتر است.
نماینده مردم منطقه سیستان در مجلس شورای اسلامی افزود: با این حال، حقالعمل جایگاههای سیانجی در سال جاری افزایش قابل توجهی داشته و از نظر اقتصادی شرایط این فعالیت نسبت به گذشته بهتر شده است؛ بنابراین امیدواریم افرادی که زمین مناسب و توان سرمایهگذاری برای احداث ابنیه و ساختمان را دارند، وارد این حوزه شوند.
وی اظهار کرد: در شهر زابل نیز چند طرح برای احداث جایگاه سیانجی آغاز شده که امیدواریم هرچه سریعتر به مرحله اجرا برسد و وارد مدار خدمترسانی شود.
شهرکی خاطرنشان کرد: با توجه به مشکلاتی که مردم منطقه سیستان در زمینه تأمین سوخت دارند، توسعه جایگاههای سیانجی میتواند بخشی از چالشهای مردم را برطرف کند و با توزیع مناسب جایگاهها در شهرستانهای مختلف، فشار موجود بر جایگاههای فعلی نیز کاهش یابد.
به گزارش ایرنا ، زاهدان یکی از ۳۷ منطقه شرکت ملی پخش فرآوردههای نفتی ایران است که با در اختیار داشتن سه انبار ذخیرهسازی سوخت، سه مرکز سوختگیری هواپیمایی و ۸۲ جایگاه عرضه سوخت مایع و هفت جایگاه عرضه CNG، وظیفه تأمین و توزیع سوخت در شمال، مرکز و بخشهایی از جنوب استان سیستان و بلوچستان را بر عهده دارد.